O metodzie Montessori

03 O metodzie Montessori
„Uczyłam się dziecka. Wzięłam to, co dziecko mi przekazało i wyraziłam to,
i tak powstała metoda zwana metodą Montessori.”  ~ Maria Montessori

 

Kim była Maria Montessori?

Maria Montessori urodziła się w 1870 roku w Rzymie, gdzie jako pierwsza kobieta ukończyła studia medyczne na Uniwersytecie Rzymskim. Była dyrektorem Scuola Ortofrenia, Szkoły dla dzieci ze szczególnymi potrzebami edukacyjnymi. Od 1900 roku wykładała pedagogikę antropologiczną na Uniwersytecie Rzymskim. W 1907 roku Montessori otworzyła pierwszą szkołę dla dzieci ze slumsów, Case dei Bambini. Tam opracowała swoją sławną na całym świecie metodę nauczania, o której wieść szybko się rozeszła. Wkrótce tłumy odwiedzających gromadziły się w szkole, aby obserwować ten rewolucyjny proces. Metoda Montessori stała się sławna za granicą. Prawdopodobnie najbardziej rewolucyjnym pomysłem Montessori było zwrócenie uwagi na otoczenie dziecka podczas nauki. Uważała, że dla rozwijania się oraz wykształcenia pewności siebie, dzieci potrzebują środowiska skoncentrowanego wyłącznie na nich. Dziś nie tylko szkoły Montessori, ale wszystkie placówki oświatowe doceniają rolę jaką odgrywa środowisko w rozwoju dziecka. Montessori twierdziła, że nie „wynalazła” swojej metody, jedynie obserwowała dzieci, co zaowocowało pomysłami dotyczącymi nauczania. Z obserwacji tych wynikły następujące potrzeby:

  • Radość uczenia się
  • Miłość i porządek
  • Potrzeba bycia niezależnym
  • Potrzeba bycia szanowanym i słuchanym
  • Zainteresowanie faktami i fikcją

Montessori utrzymywała, ze potrzeby te są uniwersalne, niezależne od narodowości, płci, rasy czy pochodzenia dziecka. Dziś, ponad 50 lat po śmieci Montessori w 1952 roku, te same potrzeby pozostają niezmienne i równie ważne co w roku 1909, kiedy zostały odkryte.

 

Czym różni się metoda Montessori od metody tradycyjnej?

METODA MONTESSORI METODA TRADYCYJNA
Dziecko pracuje indywidualnie z wybranym przez siebie materiałem, dostosowanym do jego rozwoju, potrzeb i zainteresowań. Dzieci pracują w grupie, jednakowo według ustalonego programu zajęć dla danego rocznika.
Dziecko wybiera miejsce, formę pracy i czas jaki chce danemu zadaniu poświęcić. Nauczyciel wybiera miejsce, formę i czas zajęć.
Odpowiednio przygotowane otoczenie edukacyjne mobilizuje do działania. Nauczyciel skłania do działania.
Nauczyciel jest przewodnikiem i obserwatorem dziecka. Nauczyciel znajduje się w centrum jako głównie prowadzący.
Materiał dydaktyczny Montessori jest tak skonstruowany, że umożliwia samodzielną naukę dziecka. Nauka odbywa się za dużym pośrednictwem nauczyciela.
Pomoce dydaktyczne podzielone na poszczególne działy są elementami świata rzeczywistego. Duża ilość zabawek i bajek wprowadzających w świat fantazji.
Grupy zróżnicowane wiekowo powodują, że dzieci uczą się wzajemnie od siebie, rozwijają samodzielność i niezależność od dorosłych. Podział dzieci na grupy według tego samego wieku powoduje konkurencję wśród rówieśników na zasadzie „lepszy-gorszy”.
Odzwyczajanie od nagrody i kary, dzięki czemu następuje naturalny rozwój i kształtowanie się wewnętrznej samodyscypliny dziecka. Częste nagrody i kary zaburzają rozwój samodyscypliny.
Materiał utrwalany jest poprzez możliwość powracania do wcześniejszych zadań i związanych z nimi odczuciami wewnętrznymi. Materiał utrwalany jest indywidualnie przez dziecko w domu z rodzicem.
Szeroki wachlarz pomocy sensorycznych, za pomocą, których dziecko rozwija wszystkie swoje zmysły i myślenie przestrzenne, niezbędne do matematyki. Niewielki nacisk na rozwój sensoryczny.
Rozwijanie poszanowania dla pracy własnej i innych przez tzw. „lekcje ciszy”. Brak „lekcji ciszy”.
Źródło: Akademia-montessori.pl